Rare hobby voor een feminist

“Toch vind ik het raar.”

“Wat dan?”

“Dat jij, zo feministisch als je bent, jaren ’50 kleding gaat maken.*”

Korte samenvatting van een gesprek met een goede vriend vorige week, die wat verward had geconstateerd dat ik, als uitgesproken feministische vrouw, ervoor kies om niet alleen een stereotyp vrouwelijke hobby op te pakken, maar dan vervolgens ook nog kies voor kleding uit een tijdsperiode die voor velen model staat voor het stereotype vrouwbeeld. Is misschien ook wel logisch – dat hij het wat raar vindt dan – want er zijn hele boeken over geschreven.

“Het vrouwending” heb ik een tijd geleden gekocht, nadat ik het in een tijdschrift (Opzij? Wie weet.) was tegengekomen. Het gaat over de tegenstelling die Kipnis, de auteur, ziet tussen het feit dat vrouwen willen emanciperen, gelijkwaardig willen zijn, maar tegelijkertijd hun leuke jurkjes, mooie schoenen, en makeup willen. Ik ben gekomen tot pagina 36 van 207 voor ik stopte om te voorkomen dat er dingen gegooid werden.

Het punt is, voor mij is het een schijntegenstelling. Het is namelijk alleen maar een tegenstelling als je er vanuit gaat dat je, om gelijkwaardig te zijn, gelijk moet zijn. En dan vervolgens ook nog aanneemt dat dat “gelijk” in moet houden dat we allemaal alles volgens stereotyp mannelijke patronen gaan doen.

Gelijkwaardig is iets absoluut anders dan gelijk. Twee eurostukken zijn gelijkwaardig aan een twee-eurostuk, is geljkwaardig aan vier 50-centstukken, maar daarmee niet hetzelfde, laat staan als je er ook nog andere munteenheden bij betrekt. En per situatie kan het ook nog verschillen – als ik een karretje wil halen bij de supermarkt is een setje met 50-centstukken me meer waard dan een twee-eurostuk. Er is geen enkele reden waarom we allemaal hetzelfde moeten gaan doen om gelijkwaardig te zijn; we kunnen ook eens verder kijken dan of iemand een leuk rokje aan heeft om te bepalen of die persoon (mag van mij namelijk ook een man zijn) competent is. Mijn kleding en makeup keuzes zijn namelijk van generlei invloed op mijn vermogen om mijn werk te doen.

Maar de tweede aanname is voor mij nog veel funester: We moeten niet alleen allemaal hetzelfde doen om gelijkwaardig te zijn, maar we moeten allemaal vooral niets doen dat te lezen is als feminien om gelijkwaardig te zijn. De implicatie daarvan is namelijk dat alles wat feminien leest minderwaardig is, en dat is volgens mij nou net wat je binnen het feminisme zou moeten bevechten. Als ik er als feministe voor kies om jaren 50 kleding te maken is dat alleen een tegenstelling als je er vanuit gaat dat ik daar als feministe te goed voor ben, of de bezigheid mijn feminisme op de een of andere manier omlaag haalt. Als “vrouwelijke**” bezigheden gelijkwaardig zijn aan “mannelijke”, is er geen enkele reden waarom ik niet zou kiezen voor een vrouwelijke bezigheid als ik dat leuk vind?

Natuurlijk zitten er haken en ogen aan; de verwachting dat vrouwen zich op moeten maken, rokjes moeten dragen, moeten koken, het huishouden moeten doen, en dat deze bezigheden voor mannen ongepast of onnodig zijn is onderdrukkend. Ik ben absoluut tegen de implicatie dat vrouwen zich altijd “vrouwelijk” moeten gedragen. Maar het feit dat ik ervoor kies om me bezig te houden met traditioneel vrouwelijke zaken – of het gaat om eten koken, kleren maken, makeup of wat dan ook – is voor mij juist een feministische keuze. Dingen die je wilt doen niet doen omdat ze vrouwelijk zijn, dat is voor mij vrouwonvriendelijk.

———-

* Ik kies bewust voor de woorden kleding maken. Ander gesprek: “Ik heb van de week een rok genaaid.” “Letterlijk of figuurlijk?”

** Waarom aanhalingstekens? Omdat ik idealiter zou willen dat bezigheden niet mannelijk of vrouwelijk zijn. Het is voor mij een nonsens onderscheid, maar zo lang het cultureel nog gemaakt wordt, kan ik er ook niet omheen.