Ik bedoelde niet Marokkaans, ik bedoelde kwalitatief slecht!”
Hoofddirekteur van Woerkom van de ANWB heeft tijdens een congres gezegd dat hij zijn vrouw liever niet met een taxi laat reizen omdat er “nog wel eens een Marokkaan achter het stuur zou kunnen zitten”. Hij laat nu weten dat zijn bedoeling was het verschil in kwaliteit binnen de taxiwereld aan te kaarten. Hij vergat daarbij alleen blijkbaar even dat “Marokkaans” iets heel anders betekent dan “kwalitatief slecht”. Wie maakt die vergissing nou niet dagelijks? Ik snap dat de direkteur de uitspraak graag terug wil nemen – maar de suggestie dat dit simpelweg een ongelukkige woordkeus is is absolute onzin, en het feit dat het nu als zodanig gepresenteerd wordt is naar mijn mening beledigend. Zo dom is Nederland toch niet dat we daar voor vallen?
Basti Baroncini heeft recent het boek “Man en Abortus” uitgebracht, met bijbehorende website. Ik heb het eerder deze week aangeschaft en ben druk lezende. Uitgebreidere discussie komt misschien later nog, maar laat ik in ieder geval het volgende punt onderschrijven: In het beste geval komt een ongewenst zwangere vrouw samen met haar partner tot een keuze waar beiden achter kunnen staan. Ja, natuurlijk is het haar lichaam – en daarom is de keuze uiteindelijk van haar – maar het kind-in-wording gaat beiden aan.
Ik kijk wat verbijsterd naar de discussie die op het moment loopt op de opiniepagina van de Volkskrant. Vaders willen helemaal geen papa’s zijn en zorgen, stelt Astrid Theunissen. Ze zijn slappe zakken en willen alleen maar zelf als een klein kindje verzorgd worden als ze thuis komen. (Ik zal mijn vriend, die regelmatig aangeeft met plezier huisvader te willen worden, inlichten dat hij het verkeerd doet danwel niet bestaat.) Logisch, zegt Yolan Witterholt, want die vrouwen zijn verwende meisjes die de keuze voor kinderen en de werkverdeling daaromtrent bij de mannen door de strot duwen. (Wat naar mijn idee wel een argument zou zijn voor het idee dat mannen slappe zakken zijn, want het lijkt me dan toch echt tijd om meer voor je eigen belangen op te komen.)
Kunnen we het erover eens zijn dat samen kinderen krijgen een gezamenlijke beslissing hoort te zijn (ook, trouwens, voor niet-heterostellen, bij wie de bovengenoemde rolverdeling helemaal tot interessante taferelen zou moeten leiden!), en dat je, als je samen kiest voor een kind (of meerdere) je samen verantwoordelijk bent voor een passende regeling rondom de zorg? Liefst natuurlijk op basis van “waar voelen alle betrokkenen zich goed bij” in plaats van “maar dat is toch vrouwen-/mannenwerk?”.
Ook in de Volkskrant: dit artikel over gender en waarom jongetjes- of meisjesonderdelen niet altijd ook typisch jongetjes- of meisjesgedrag betekenen. Absoluut geldig punt – wel jammer dat ze uiteindelijk alsnog hokjes bouwt. Gender is een vloeiend begrip – meer een plaats op een continuum dat een hokje waar iemand in past. Overigens was ook het artikel van Lydia Krabbendam waarop Evelien Tonkens hiermee regeert zeker de moeite van het lezen waard, en is zeker niet weerlegt. Krabbendam schreef over het probleem dat jongens op het moment in het onderwijs achterblijven, en eventuele mogelijkheden om dat aan te pakken. Het feit dat gender niet binair is, en niet altijd volledig overeenkomt met lichamelijke sekse doet niets af aan de cijfers over het presteren van jongens op school.
